Door Sofie Helleman

Op 17 september 2018 stapte ik voor het eerst de yoga-club binnen na een flink aantal weken in een dip te hebben gezeten en met overtuiging dat yoga iets voor mij zou kunnen betekenen. Dat ik nu ‘verslaafd’ ben aan yoga had ik nooit, maar dan ook echt nooit verwacht. Toch is het zo en dat gevoel is héérlijk. Ik ben iedere keer zo blij als een kind dat ik naar yoga kan en mag. Het is dan ook echt mijn tijd om even heerlijk te relaxen hoewel je soms ook inspanningen moet leveren bij yoga. Fijne inspanningen noem ik dat, ook al kijk ik er graag moeilijk bij als het even lastiger is dan verwacht 😉

Mij is regelmatig gevraagd hoe ik deze yogalessen volg. Ik ben namelijk slechthorend (of soms doof als mijn Cochleair Implantaat eraf valt wanneer ik op de kop hang bijvoorbeeld). Het volgen van een yogales is daardoor soms wat lastiger voor mij. Toch geniet ik ontzettend en dat komt mede een (vaste) tolk. Een vaste tolk geeft rust, zowel voor mij als voor de anderen en de docent. Wat wel grappig is om te vertellen, is dat de tolk natuurlijk met mij moet kunnen meebewegen wanneer ik een yogales volg. Als ik in de Downward Facing Dog sta, moet de tolk achter mij gaan zitten om tussen mijn benen door te gaan gebaren wat er ging gebeuren. De eerste paar keren was het daarom ook even uitproberen, kijken wat wel werkte en wat handig was. Daarna is het met mijn vaste tolk eigenlijk heel natuurlijk verlopen, omdat ze inmiddels zo vaak komt met mij. Wanneer ik op mijn rug mag liggen, loopt de tolk rustig naar me toe en gaat ze hoog boven mij staan om zo wel in mijn gezichtsveld te kunnen vertalen wat de docent zegt.

Inmiddels heb ik bij Aerial Yoga ongeveer om de week een tolk. Dat betekent dus dat ik de ene week wel een tolk bij me heb en de andere week niet. Dit is zo ontstaan doordat een tolk een keer niet kon en ik wel naar de les was gegaan. Toen merkte ik op dat ik bij deze docent de les zo goed kan volgen dat ik ook zo nu en dan zonder tolk wil gaan. Het scheelt heel erg dat de docent ook goed oplet, ze wist wat ze moest doen terwijl ik bijvoorbeeld niet had uitgelegd dat het handig was dat zij in mijn gezichtsveld bleef wanneer we een oefening moesten doen. Sommige woorden en zinnen kan ik volgen zonder dat ik moet liplezen, dit zijn vooral zinnen die regelmatig worden herhaald door de docent. Daarnaast ben ik inmiddels ook gewend dat ik me kan afsluiten van de rest terwijl ik mijn ogen open houd. Ontspannen met mijn ogen open doe ik door niet al te scherp te willen kijken. Ik kijk dan eerder wat dromerig en dat scheelt al veel. Op andere momenten besluit ik zelf mijn ogen wel dicht te doen. Ik weet dat ik dan een aantal woorden of zinnen mis, maar ik kies er dan zelf voor.

Bij Critical Alignment Yoga heb ik echter wel altijd een tolk bij me, omdat we daar bijna altijd beginnen met het ‘ontspannen in de druk’-idee door middel van een stevige mat of een lange stip in je rug. Daardoor lig je toch wel een lange tijd op je rug om te leren ontspannen terwijl je de druk voelt. Om ervoor te zorgen dat ik dan niet alle kanten op hoef te draaien om te zien wat er gebeurt, heb ik gekozen voor een tolk die dan fijn naast mij staat om boven in mijn gezichtsveld te vertalen wat er gezegd wordt. Zo kan ik beter in mezelf keren en dat is ook belangrijk bij yoga. Bij de andere yogalessen, zoals Power Vinyasa Yoga of Hatha Yoga, zou ik misschien nog wel een poging wagen om een lesje te volgen zonder tolk, omdat je hier niet continue op je rug ligt.

Ik hoop dat het inmiddels een beetje duidelijk is geworden hoe ik mijn yogalessen volg én hoe ik op mezelf blijf focussen door middel van een tolk en/of met regelmaat dromerige ogen. Namasté.