Deze blog is geschreven door Monique Bakhuijzen-Pons. Een blog geschreven vanuit het hart. Een blog over een persoonlijke reis en hoe simpele dingen, zoals een vrolijk gekleurde legging, kunnen bijdragen aan zelfacceptatie en geluk. Dank je wel Monique!

Ik heb vandaag gevonden en beleefd

Geïnspireerd door Blauw, geschreven door Thé Lau, The Scene-

Bijna zestien jaar geleden studeerde ik af aan de Klassieke School voor Shiatsu in Den Haag, waar ik vier jaar lang werd opgeleid als Shiatsu therapeute. Na een motorongeluk  in 1998 met vervelend nekletsel zat mijn lijf volledig op slot en droeg door een gebrek aan beweging en energie te veel gewicht met zich mee. Iemand behandelde me met Shiatsu, ik zocht en ik beleefde dat wat ontspanning heette…

Onzeker over mijn lijf en of ’t allemaal wel weer goed zou komen, schreef ik me in voor de Shiatsu opleiding. Super onzeker, omdat al die mensen natuurlijk veel beter waren dan ik, maar vooral ook leniger en dunner. Onzeker, omdat alles in het begin pijn deed. In het eerste lesweekend werd de eerste dag direct gestart met een uur Do In, de meridiaan strekkingen die bij de Shiatsu horen. Do In is nu vooral bekend omdat het ook als Do In Yoga wordt gegeven. De tweede lesdag dat weekend startte met een half uur mediteren… Stil zitten… In te strakke kleding, niets leuks passend te vinden… Ik vroeg me af ‘what the hell was I thinking?’ toen ik me inschreef. Een nek die heftig protesteerde na dag 1 en totaal gevoelloze benen na de meditatie op dag 2… Ik dacht serieus dat ze er afgevallen waren. Ging dat ooit wat worden?

De maandag na het weekend lag ik letterlijk gestrekt, doodmoe en veel pijn van spieren, waar ik al heel lang niet meer mee in gesprek was geweest. En toch… Er was iets veranderd… Ik wist nog niet wat, ik wist niet hoe, maar het voelde anders. Er begon iets van Hoop te gloren, de energie van de Lente waar je soms intens ongeduldig kunt wachten op meer Licht, blaadjes die als een wonder weer aan de bomen verschijnen. De geur van vers gemaaid gras… Koeien die voor het eerst weer naar buiten mogen en alle dufheid en donkerheid van de winter van zich afschudden door magische bokkesprongen… Vogels die je ’s ochtends vroeg toezingen… Ik zocht en beleefde het enthousiasme om door te gaan.

Van een voorzichtig begin van één jaar opleiding werden het ruim vier jaren en na de eerste lesweekenden begon ik het wonder van ons lichaam te ervaren. De heftige spierpijn werd minder, ik kon steeds meer voelen en luisteren naar mijn lijf. Steeds een stukje verder in de houdingen en tot mijn verwondering en dankbaarheid een lijf dat zich weer ging vormen zoals het bedoeld was. Ik zocht en vond veel Geluk en Gezondheid terug… Maar yogakleding? Laat staan in vrolijke kleur en in een Hollandse maat? Nee, dat vond ik niet, maar Geluk… Wat een belevenis.

Na de vier opleidingsjaren startte ik mijn eigen praktijk. Ik miste mijn Do In en ging door met Pilates bij Susanne Museler in Zevenbergen, omdat ik mijn lijf dat zich zo kranig had geweerd wilde onderhouden. En net als Leven beweging is, bewoog ook mijn gewicht met ’t leven mee. Ik zocht nog steeds leuke yoga kleding, maar in XL, nee helaas. Zwarte leggings die schuren, dik gestikte naden, hardloop kleding die niet meebeweegt en ritsen heeft op plekken die niet plezant zijn in de Savasana… En bij die zeldzame XL die ik vond, zwart met rode rozen erop, bleek bij ’t passen dat de rozen treurig breed verwelkt leken… Ik zocht en vond steeds meer Geluk terug, maar gaf de zoektocht naar leuke yoga kleding op. En gek genoeg vond ik die belevenis ook niet meer zó belangrijk.

Het leven liep verder, een afgescheurde achillespees waarin het advies toch echt was om niet te trainen… Hoe anders had dat kunnen zijn. En na een jaar toch weer de Pilates opgepakt bij Suus, revalideren met vallen en opstaan. Een eerste Ashtanga les volgde. Een flashback van mijn eerste lesweekend: Ik zocht, maar vond vooral spierpijn en concludeerde dat de yoga voor mij en mijn lijf  niet weggelegd zou zijn. Ik vond wel Geluk omdat mijn lijf zich alweer herstelde en ik mijn studie Psychologie weer oppakte.

En toch… Het bleef kriebelen… Alsof er iets onder de oppervlakte zat dat zich nog niet liet ontvouwen. Een herinnering in mijn lijf dat zich wonderbaarlijk herstelde. DNA dat zoveel weten heeft. Zou het dan toch?

Vorig jaar liet Suus me een fotoboek zien op A3 formaat, met daarin een foto van Ana Forrest. Ik zag haar gezicht en werd door haar geraakt. Thuis gekomen ben ik op internet gaan zoeken en vond Forrest Yoga (www.forrestyoga.com) Ik zocht en vond Ana T. Forrest…

Ik vond dat zij een boek heeft geschreven, Fierce Medicine: ik zocht en ik vond… Ik las het verhaal van een vrouw met een start in het leven die je je niet in kunt denken. Geboren met misvormde benen en voeten, die door haar moeder hardhandig in een goede positie werden gedwongen, zo’n klein kind en dan al zoveel pijn. Ik las over haar strijd, het geweld dat haar werd aangedaan, haar verslavingen, bittere armoede. Totdat ze in aanraking kwam met yoga: zij zocht en vond een draadje om te gaan leven. Diep geraakt en vol dankbaarheid heb ik haar boek gelezen. Ook ik zocht en vond dat hoe je lijf ook is, yoga kan altijd. Forrest Yoga kijkt juist naar je pijn, je blessures en wat jouw lijf nodig heeft en kan. Ik leerde dat yoga niet gaat om een klasje met strakke vrouwen, super lenig die alles perfect kunnen. Nee, ik zocht en vond dat wie of wat je ook bent, yoga er ook voor jou is, ik ben weer een stukje dichterbij Geluk gekomen.

Ik kocht een nieuwe mat en startte met yoga en las op facebook over Ana. En zag de naam Liquido langskomen… Als je Ana’s lichaam ziet, denk je ‘naahhh, dat past mij niet’. Nog steeds geen leuke yoga kleding in mijn maat tegen gekomen. Alweer in een pashokje geland met een kekke legging die mee zou rekken, yeah right. Maar dan toch dusdanig dat mijn slip perfect zichtbaar was… Ik dacht, ‘ut zal wel’. En dát vond ik dus Geluk.

Totdat ik twee maanden geleden het Yoga magazine las en een advertentie van LíQuido Fashion zag, toch maar eens kijken? Tot mijn niet geringe verbazing: LEUKE VROLIJKE KEKKE leggings in XL… Zou dat gaan met mijn Hollandse heupen? Al heel snel uitverkocht, ik greep naast ’t net. Ik ben ze blijven volgen bij Liquido.  Zou het? Zal ik het proberen?

Vanmiddag kwam mijn bestelling EN IK HEB GEVONDEN EN BELEEFD!!!!!!! Een XL legging en top, ze zitten geweldig. Geluk zit in hele kleine dingen, dit keer in een klein pakket wat in mijn brievenbus lag. Ik ben vandaag weer Geluk beleefd, mijn Lente is officieel begonnen.

Monique Bakhuijzen-Pons, A Touch of Balance